O pasado verán, na revista Irimia, Charo Lopes publicaba un artigo sobre Begoña Caamaño e a súa vinculación coa parroquia do Cristo da Victoria:
O artigo explica que a parroquia do Cristo da Victoria, no barrio vigués de Coia, foi a primeira escola de formación política, ética e comunitaria de Begoña Caamaño durante os anos setenta. Esta parroquia estaba dinamizada por monxes e monxas dominicas, seguidores da teoloxía da liberación. Os puntos clave do texto son os seguintes:
- Espazo de politización: O local parroquial funcionaba como un centro de vida social e debate crítico para a mocidade de Coia, un lugar lonxe do fundamentalismo relixioso onde se abordaban cuestións sociais e anticoloniais.
- Loitas veciñais: Arredor da parroquia articuláronse importantes mobilizacións veciñais, como a defensa do terreo da Bouza contra a especulación ou as demandas de melloras urbanísticas e de seguridade na avenida de Castelao.
- Legado ideolóxico: Aínda que Caamaño nunca se definiu como crente, as sementes que deixaron estes dominicos non foron so relixiosas, senón tamén de xustiza social, de entender que a neutralidade non é posible ante as estruturas de opresión e de vincular as loitas locais coas globais.
- Influencia futura: Décadas despois, no seu posterior activismo feminista e independentista, a escritora seguiu recoñecendo esta etapa como a base da súa lóxica política baseada na dignidade e na defensa «dos de abaixo».
En conclusión, o texto sinala como a nosa comunidade de Coia axudou, sen sabelo, a formar unha das voces máis lúcidas e combativas da literatura galega contemporánea. Podedes lelo aquí. Non o perdades!