DOMINGO III DE CORESMA (8 de marzo)
¿A que fontes acudo para saciar a miña sede?
Nos domingos anteriores preguntámonos que daba valor á nosa vida e onde poñíamos a nosa felicidade. As preguntas seguen estando sempre aí… agardando a nosa resposta. Porque a vida non é unha liña recta, e tralos espazos de silencio interior e de felicidade persoal cómpre saír cara fóra, baixar do monte e buscar fontes onde refrescar a vida de todas e todos. ¿Onde atoparemos esas fontes?
Nun día como o de hoxe, cabe preguntarse tamén: ¿Non son as mulleres, portadoras dende sempre dos traballos dos coidados, quen amosan o camiño? ¿Non foron as mulleres quen reivindicaron outro mundo posible ao berro de: “Queremos o pan, pero precisamos as rosas”?
Naquel tempo, chegou Xesús a unha cidade da Samaría chamada Sicar, preto do terreo que lle deixara Xacob a seu fillo Xosé. Estaba alí o pozo de Xacob. E Xesús, canso do camiño, sentou onda o pozo. Era preto das doce da mañá. Chegou unha muller da Samaría sacar auga. E Xesús díxolle:
– Dáme de beber.
(Os seus discípulos foran á vila, mercar comida).
Preguntoulle entón a muller samaritana:
– ¿Como é que ti, sendo xudeu, me pides a min, muller samaritana, que che dea de beber?
(Porque os xudeus non se levan cos samaritanos).
Respondeulle Xesús:
– Se coñecése-lo don de Deus e quen che di «dáme de beber», ti mesma lle pedirías a el e el daríache auga viva.
Replicoulle a muller:
– Señor, se ti nin sequera tes caldeiro e o pozo é fondo, ¿de onde pensas quitar esa auga viva? ¿Seica es ti máis có noso pai Xacob, quen nos deu este pozo, do que beberon el, seus fillos e mailo seu gando?
Xesús contestoulle:
– Todo o que bebe desta auga terá sede outra vez; pero o que beba da auga que eu lle darei, nunca máis terá sede: a auga que eu lle darei, converterase dentro del nunha fonte que saltará ata a vida eterna.
A muller suplicou:
– Señor, dáme, logo, desa auga para non ter sede nin ter que vir aquí por ela. Vexo, Señor, que ti es profeta.
Xn 4, 5-15. 19b-26. 39a. 40-42
